Do budowy tego najbardziej prestiżowego założenia edukacyjnego w Łodzi składającego się ze szkoły, internatu oraz audytorium przystąpiono już w 1951 roku. Jego projektantami byli łódzcy architekci: S. Jarosiński, T. Melchinkiewicz, K. Sochaczewski. 

Pierwszy etap budowy przewidywał powstanie internatu wraz salą gimnastyczną. Trzypiętrowy budynek internatu wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, podzielony został wewnątrz za pomocą korytarza na dwa trakty. Główne wejście do budynku umieszczone zostało centralnie, zaś pozostałe w jego krótszych bokach. Środkową część obiektu wypełniała klatka schodowa oraz reprezentacyjny holl kolumnowy, z którego poprzez łącznik dotrzeć można było do sali gimnastycznej, zlokalizowanej prostopadle na osi założenia. Na piętrach znajdowało się po 30 dwuosobowych pokoi dostępnych z wewnętrznego korytarza. Bryła obiektu sprawiała wrażenie dość ciężkiej i przysadzistej. W elewacjach wyróżniał się jedynie boniowany, wysoki parter oraz mocno podkreślona za pomocą gzymsu i attyki część wieńcząca 

W drugim etapie budowy powstały niezwiązane z internatem - budynek nauki oraz audytorium. Trzypiętrowy budynek nauki o zwartej, prostopadłościennej bryle połączono za pomocą niskiego łącznika z audytorium, przez co obiekty utworzyły plan zbliżony do litery L.
 
Na podstawie A. Sumorok, Architektura i urbanistyka Łodzi okresu realizmu socjalistycznego, Warszawa, Neriton, 2010.