Towarzystwo Kredytowe Miejskie w Łodzi, powstałe w 1872 r., umożliwiało zaciąganie pożyczek pod zastaw hipo­teczny, co znacznie przyczyniło się do ożywienia budownic­tWa w mieście.

W pierwszym okresie TowarzystWo mieściło się w lo­kalu wynajmowanym, lecz wkrótce pomyślano o budowie własnej siedziby na zakupionej posesji przy ul. Średniej. W 1878 r. zorganizowano zamknięty konkus na projekt gmachu, do którego zaproszono budowniczych warszawskich E.M. Błomickiego i B. :Żochowskiego oraz łódzkiego archi­tekta miejskiego H. Majewskiego. Do realizacji wybrano projekt Majewskiego. Budynek założono na planie zbliżonym kształtem do li­tery T, z dwupiętrową bryłą centralną, ujętą od frontu niższy­mi ryzalitami bocznymi.

Architektura zakomponowana została w duchu dojrzałego renesansu włoskiego, zgodnie z upodobaniami łódz­kiego architekta miejskiego. Elewacje podzielone zostały pilastrami i profilowanymi gzymsami, na piętrach części centralnej wprowadzone zostały dekoracyjne żłobkowane półkolumny. Wejście główne poprzedził niewielki portyk wsparty na dwóch kolumnach, pod którym przechodził podjazd. Główna bryła zwieńczona została trójkątnym fron­tonem wypełnionym reliefem z dewizą VIRIBUS UNITIS (Wspólnymi siłami), wyrażającą ideę Towarzystwa. Nad tym znalazły się alegoryczne figury kobiece. Budynek otrzymał także interesujące neorenesansowe wnętrza z repre­zentacyjnym westybulem, klatką schodową, salą operacyjną oraz bogato dekorowaną salą posiedzeń dyrekcji.

Towarzystwo Kredytowe użytkowało budynek do II wojny światowej. Na początku 1945 r. w obiekcie uloko­wał się sztab Armii Radzieckiej, a w 1949 r. oddano go w użytkowanie Akademii Medycznej, która umieściła tam Instytut Stomatologii. Kilkudziesięcioletnie użytkowanie budynku niezgodnie z jego przeznaczeniem, jak też położenie przy ruchliwej ulicy z kursującymi tuż obok tramwajami, doprowadziło go do katastrofalnego stanu. W 1996 r. został sprzedany prywatnemu właścicielowi i obecnie czeka pilnie na renowację.

Opis pochodzi z Atlasu Architektury Dawnej Łodzi autorstwa prof. Krzysztofa Stefańskiego